Wetend van deze zoektocht, dringt de vraag zich op wat voor kunstenaar Woudwijk is. Een denker, getormenteerd wellicht? Niets van dat al: wanneer je zijn kunstwerken zelf bekijkt, dan zie je een schilder puur sang waarbij het uitsmeren van de verf, de druipers en de spetters, groot plezier verraden. Dan is daar de fotograaf die speelt met sluitertijden, die tovert met licht en probeert de tijd te bevriezen op de gevoelige plaat. Het kind in de man die met takjes en steentjes bouwt, zwerft langs mystieke menhirs, zijn schatten omgiet in brons. Wie de basis thema's van Woudwijk heeft leren kennen, kan zelf een zwerftocht beginnen langs de wielen, de stromende vormen, de wachters. En net als Simon Woudwijk delen in de verwondering over zo'n enorme veelvormigheid die zijn simpele basisvormen telkens weer aannemen in evenzo vele zijwegen, experimenten, kunstwerken.
Zolang de verwondering duurt, blijft alles stromen.
Copyright tekst Brenda Schipper, kunsthistoricus
